CENTRALNY PARK KULTURY I ODPOCZYNKU IMIENIA T.G.SZEWCZENKI. ODESSA (ODESA)

Oficjalnie został założony w 1875 roku i nosił nazwę Aleksadrowskim. W parku zachował się dąb, który sadził sam cesarz Aleksander ІІ. Jednak rozwój tego terytorium, jak parku zaczęło się za długo do tego znaczącego wydarzenia.
Ta strefa częściowo wchodziła w skład tureckiego Chadżybieja. Po zdobyciu Chadżybieja tu pojawia się ziemna Chadżybiejskaja twierdza, a turecka była zburzona. Twierdza pojawiła się jeszcze do głębi miasta. Umocnienie to było ziemne i kładło się akurat na terytoria obecnego parku imienia Szewczenka. Ten właśnie kopiec, na którym ustalona Aleksandrowskaja kolumna, i był jednym z bastionów Odeskiej twierdzy. Po znoszeniu Odeskiej twierdzy kawałek jej terytoria faktycznie odszedł do kwarantanny i stanął go „pasażerskiego czastju”. Mówią, że w parku znajduje się ściana twierdzy, jednak to nie tak. Na terytoriа parku rozmieszcza się kwarantannowa ściana, a sama twierdza była ziemna.
Wiadomo, co w 1824 roku tutaj jakimś przypadkiem zabrnął A. S. Puszkin. I znalazł się akurat w rozmieszczaniu artyleryjskiej baterii. Najpierw poety o mało nie aresztowali jak nieprzyjacielskiego wywiadowcę ale szybko zorientowawszy się wpadli nieopisany entuzjazm i urządzili przyjacielską piruszku. Mało tego, strzałów z szampańskich butelek pokazało się za mało, i po rozkazie oficera dyżurnego, chorążego P. A. Grigorowa, był danym salutem w dumę Puszkino z bojowych działo. Za co 20-letni szałopaj-oficer otrzymał ile-to doby aresztu wojskowego, a wspólnie przepuszczanie w nieśmiertelność.
Tu zaś, po danych G. A. Szuwałowa, wyciągniętym z archiwalnego sytuacja, dokonywały się tajne pochówki oddzielnych państwowych przestępców, straconych w Odeskim więziennym zamku i na Wyścigowym polu, w szczególności przez — narodowolców.
Jeszcze do głębi parku tu była  działca Łanżerona. Na niej urządzali się gulanija, gdzie można było kupić masę każdych smacznych różności. W czas spacerów wyodrębniali się, powiedzmy tak, „etniczne krużki”, to jest w jednej budzie mieli zamiar niemieckie mistrza, śpiewali swoje pieśni pod cytrę, pili piwo; w innym — włoscy marynarze i rybacy śpiewali pod gitarę i piłuj jakieś kjanti; w trzecim — tańczyli greckie drobni handlowcy przykładając do cypryjskiej pasty do podłogi i t. d.
Rozbić park w okolicach starej twierdzy namyślili się jeszcze na początku 1840–ch lat XІX wieku. Przedsięwzięcie to ucichło, jak i, czy utworzyć się ledwo nie żywiołowo, ogród. To jest, drzewa tu jednak zostały posadzone, jednak, żadnego odejścia po nich nie dawało się zauważyć. Tym nie mniej, zarosnąć drzewami i krzakami miejscowość otrzymała nazwę Pańszczyźnianego ogrodu. Całkowicie zdziczeć, nierzadko służył jako schronienie dla różnego rodzaju podejrzliwych osobowościej.
Historia nowożytna parku zaczęła się z idei, wyraźnie sformułowanej młodym i czynnym miejskim głową G. G. Marazli, polecić urządzić nie po prostu park miejski ale park naprawdę elitarny. Tę propozycję poprzedzała wynikająca historia. W 1874 roku mieszkańcy Odessy biedowali w związku z nieurodzajem i twardym zastojem w handlu. Kryminogenna sytuacja powstała taka, co że gorzej nie można. I wtedy Rada Miejska asygnowała 10 tysięcy rubli, ażeby przyszukać jakiegoś zajęcia dla będących bezczynnych roboczych rąk. O tyle, o ile przez żadną kwalifikowanej pracy miejska rada zaproponować nie mogła, zostało postanowione przeprowadzić rozległą drogę z miasta na miejscu społecznych spacerów i kupanij na działce „Łanżeron”. Wiosną tego zaś lata 300 kopaczów przystąpiły do sprawy: niwelowali wały twierdzy, zasypali rowy i t. p. Ale kiedy pracownicy zbliżyły się do prochowemu lochowi Lubelskiego pułku, jego dowódca oświadczył, że każe strzelać jeżeli odległość zmaleje do 50 kroków, to jest stanie działać tak, jak i zaleca regulamin. Zaczęły się pertraktacje wskutek czego loch został przeniesionym na bezpieczną odległość, przy czym całą przebudowę odebrał na siebie miasto. Układanie trasy potrwało, z powodzeniem zakończyła się, i takim trybem miasto bez jednolitego strzału zdobyło starą Chadżybiejskim twierdzę dla społecznego korzystania.
Oto wtedy-to Marazli i polecił urządzić tu park miejski, a ze względu na czekające pójście Odessy cesarzem prosić o Iego wysokośći o nazwie tego parku Aleksandrowskim. Był zestawionym szczegółowym planem lecz na jednym z pańszczyźnianych wałów zbudowanym wspaniałym carskim pawilonem (w miejscu którego później zbudowali kolumnę), gdzie monarcha i monarcha wjechał w swojej załodze 7 września 1875 roku. Cesarz wyraził zgodę i własnoręcznie wysadził młody dubok przy głównym bastionie byłej twierdzy.
Wygląd na Aleksandrowskę kolumnę
W parku był główny Aleksandrowski bulwar. W centrum Aleksandrowskiego bulwaru znajdował się pełny wdzięku budynek piętrowy bufetu z pięknymi belwederami i wieżyczkami, z oba stron — szerokie werandy i „muzyczne pawilony”; w ciepłe pory roku między tymi budowami i bufetem pod rozłożystymi drzewami wystawiało się mnóstwo stolików dla interesantów. Bufet i cała aleja rozjaśniały się elektrycznością, że było jeszcze dużą rzadkością nawet pod koniec XIX stulecia.
W parku, na środku 1890–ch lat została urządzona jedna z pierwszych w Odessie manifestacji nowomodnego wtedy „siniematografu”. Tu zaś urządzały się najwspanialsze fajerwerki. Krótko mówiąc, to było miejscem odpoczynku głównie arystokracji i solidnych handlowców.
Aleksandrowski park — kołyska licznych dyscyplin sportowych w Odessie. Ledwo czy nie od samej podstawy chutoru Łanżeron tu, na przykład, trenowali w strzelaniu do celów odescy amatorzy chęci. W parku bogaty człowiek z nazwiska Łaszkow urządził lodowisko na łyżworolkach z asfaltnym pokryciem i elektrycznym oświetleniem. Odbyło się to w dalekim 1856 rokowi.
Do naszego czasu w parku zachował się budynek tramwajowej stacji 1910 r. (architekci – A. B. Minkus i L. Biełkin).
Dla fabryki wyrobów perfumeryjnych «Rałle» był przywiezionym z Moskwy pawilonem w stylu rokoka, lecz z Polski dostarczony budynek, w którym rozmieściła się elektrownia, zaopatrująca wystawę elektrycznością.
Godnym uwagi miejscem Aleksandrowskiego parku i niezwyczajnie przyciągające dla młodych ludzi tego czasu było tak nazywane «Morze Czarne». «Nie ma kiedy w tym Aleksandrowskim parku, wiszącym nad rurami i masztami portu, ojcowie miasta z pedagogicznym celem zapoznać ludność z ojczystą geografią wpadli na pomysł żeby zbudować nieduży staw w formie Morza Czarnego. W ścisłej zgodności z mapą wykopali kalosz-ikony dół…. jeżeli sam dół już osypać się i stracił najmniejsze podobieństwo Morza Czarnego, to jej zawsiegdatai wytrzymale utrzymali przezwisko «czernomorcy».
Oddzielna strona historii Aleksandrowskiego parku — fabryczna, artystyczno-przemysłowa i rolnicza ogólnorosyjska wystawa, która była przeprowadzona na jego terytorium w 1910 przez — 1911 latach pod egidą odeskiego oddziału Cesarskiego rosyjskiego technicznego społeczeństwa i Cesarskiego społeczeństwa gospodarki rolnej Południowej Rosji i co przyciągnęło wiele setek najautorytatywnych eksponentów z wszystkich końców imperium. Między przepowiadamy, zasadnicza część tej wystawy kładła się akurat w kotlinie, później przerobionej na stadion CZMP.
Wystarczy powiedzieć, że do odkrycia wystawy było powiązane w czasie puszczanie pierwszej w Odessie linii elektrycznego tramwaju, trasa przez którego przechodziła z parku w miasto przez Stroganowskij most i została urzeczywistnionoj „Anonimowym belgijskim obszczestwom”. W czas zarządzania tej wystawy w parku działał posuwający się chodnik. W sumie na wystawie zostało przedstawione 1440 eksponatow.
Parkiem imienia T. G. Szewczenka stanął 30 kwietnia 1920 roku, zgodnie uchwały miejskiego komitetu wykonawczego.
Po raz pierwszy stadion CZMP został zbudowany w 1936 roku i z którym związane imiona wielu znanych sportowców.
Na miejscu przewidywanego stawu, był wybudowanym Zielonym teatrem, bardzo popularny przy publiczności w 1950-60–ch lat. Z teatrem powiązane imiona znanych artystów: L. Utiosowa, O. Łungstriema, E. Piechi,  A. Rajkina, W. Obodzinskiego, Tarapun`ki i Wtyczki, M. Wodianogo i dr.
Na terytorium parku ustalony rząd pomników: Aleja Sławy z pochówkami uczestników wyzwolenia Odessy i pomnikiem Nieznanego marynarza,. W różne lata były otwarte pomnik Wojownikom-Afgańczykom i pomnik Poległym marynarzom.
Pomnik Kobziarza został ustalony w 1966 roku.
Koło przeglądu było otwarte w 2011 roku. Tamże znajduje się kompleks atrakcji. Koło weszło do spisu najznanych kół przeglądu Europy, ono jest najwyższe w Ukrainie i jednej z głównych osobliwościj  Odessy.
A w 2017 roku, na Dzień miasta, w parku był otwarty skiejt-park dla hulajnóg i rowerzystów-ekstriemałow. Nowe boisko rozmieszczone między stadionem „Czernomorec” i Suworowską aleją. Plac składa się z czterech poziomów urządzeń dla wykonywania trików i ekstremalnych katanij na rolkach, skiejtach i rowerach.