PAŁAC KURISA. ODESKI OBWÓD, WIEŚ KURISOWE

Pałac jest uważany za architektoniczny pomnik Odeskiego obwodu. Najpierw majątek należał kierownikowi kancelarii panu Suworowowi. Z latami pałac przeszedł do kierownika sekretnego działu, głównodowodzącego pułkownikowi Iwanowi Kurisowi, a potem do jego syna. Heraklit Iwanowicz odnowił i znacznie poszerzył zamek. W okolicy majątku on rozkazał zbudować wietrzny młyn, w domu dla ludzi i stadnina, budowlę której można zobaczyć i dziś. Po Heraklicie Iwanowiczu pałac przeszedł do jego syna kolekcjonerowi Iwanowi Heraklitowi. Lata jego rządzenia, uważane za lepsze w historii wsi i rodowego pałacu.
Pałac sprowadzały do dwóch etapów. Na początku stulecia osiemnastego budowała się wschodnia część, kto wystąpił architektem nie wiadomo. Miejscowe mówiły, że podpułkownik zaprosił maistra z dalekiej Francji. Prawdopodobnie pierwszy zamek miał cienką obróbkę i portyki z kolumnami, które nie zachowały się po renowacji. W dziewięćdziesiątych latach XVIII stulecia pod kierunkiem miejscowego architekta М. Tołwinskogo zaczął się meldunek zachodniej części, okna której wychodziły na stawek. Maistrowie dodali trzecią kondygnację, pojawiły się dodatkowe wieże, akuratne balkony i okrągła islamska wieża.
W architekturze jest zauważalny neomauretański styl. Zamek był zbudowany z muszleca. Budowla miała jaskrawe elementy gotyku i przypominała średniowieczny pałac. Architekturze pałacu są właściwe okrągłe i stożkowate formy, na dachach są zamieszczone meteorologiczne przyrządy dla wymiaru kierunku wiatru. Z przekroju poprzecznego pałacu znajdują się łukowe wjazdy, obramowane obramowaniami. Zamek ma różnych rozmiarów tarasu z płynnym półcyrklowym występem. Po obie strony od tarasów są rozmieszczone okrągłe lustrzane schody. Schodki prowadzą do angielskiego parku ze zachodniej strony majątku. Okna pałacu mają prostokątną formę z płynnym kolistym przejściem. Ściany plastyczne, załatwione formalnie ząbkami pod postacią potrójnego liścia. Z centralnego wejścia można utrafić na salę galowy ogromny. On jest szczególny, ponieważ w jego planie są nie przewidziane okna. Sala oświeca górne światło, uzupełnia wnętrze czworograniaste kolumny i akuratne malowanie.