DUMSKI PLAC. ODESSA (ODESA)

Najmniejszy i najpiękniejszy plac Odessy, gdzie zawsze odbywa się wiele ciekawego. Spotykają nowy rok zgodnym tłumem, na przykład, uroczyście otwierają Jumorinu albo tak zaś zgodnie odbywają następny wiec – tak jak tu obradują deputowani rady miejskiej i znajduje się merostwo.

Za swoją historię Dumska (Poselska) zdążyła odwiedzić i Giełdowy, i placem Komuny. Giełdowa – dlatego że obecny budynek Myśli powstawał w 1834 roku dla kupieckiej Giełdy. Architekt Franz Boffo projektował ją w antycznym stylu w formie wyciągniętej litery „П”; dwa skrzydła budynku łączyła podwójna kolumnada, a za jej znajdował się dziedziniec wewnętrzny. W procesie pozdniejszych przestawień, dziedziniec wewnętrzny stanął westybulem, został tylko zewnętrzny rząd kolumn.

Nad przez kolumny założony zegarek i rzeźbiarska grupa „Dzień i Nocz”. Dwie figury kobiece symbolizują nieubłagany bieg czasu. Zegarek gra melodię oficjalnego hymnu miasta – „Pieśni o Odiessie” z operetki „Biały akacyja” Dunajewskiego. Krótki kawałeczek można usłyszeć każde pół godziny, a co godzinę – cały kuplet: „i w sercu myjemy, ty wszędzie ze mną, Odessa – moje miasto rodzony!”.

W wnękach z prawej strony i z lewej strony od wejścia do budynku ustalone rzeźby Cerera (boginie urodzajności) i Mierkurij (opiekuna handlu), stworzone przez rzeźbiarza Luigi Iorini. Często zaznaczają z ironią że opiekun handlu ustalony na budynku, gdzie obraduje władza. Rada Miejska przejechała do budynku w końcu XIX wieku kiedy do giełdziarzy zbudowali Nową giełdę na kątowi Bunina i Puszkinowskiej. Zresztą, tam teraz toże całkiem nie giełda, a bardzo nawet Filharmonia.

Rządem z Dumskiej (Poselskiej) zaczyna się ulica Puszkinowska, a przeciwnie Myśli ustalony biust samego Puszkina, odwrócić się od niej i patrzącego na aleję. Pomnik był uroczyście otwarty w 1889 rokowi możliwości na jego urządzenie składali wszyscy mieszkańcy Odessy, jak bogaci handlowcy, jak i ludzie skromnych dochodów. Wielki poeta, przeżyć w Odessie 13 miesięcy, porzucił dobry dla siebie dobrą pamięć i korzystał z ogólnonarodowej miłości. Pamięć o Puszkinowskiej Odessie na zawsze została w „Jewgienijowie Onieginie”: „żyłem wtedy w Odessie zakurzonej… Tam długo jasne nieba, tam frasobliwie handel obfity swoje podjemlet parusa”. Na prawej stronie pomnika napis „A. S. Puszkinowi obywatele Odiessy”, na odwrotnej „zbudowany w 1888 godu”. Od czterech stron cokołu strumienia wody wyciekają z baśniowych ryb i padają w szale. Obok z pomnikiem można zobaczyć „Puszkinowski płatan”.

Jeszcze jedna osobliwość placu – działo, obrócone do morza. Między przepowiadamy, kiedyś strzelała po mieście. W 1854 roku, kiedy imperium rosyjskie brało udział w wojnie krymskiej, Odessu ostrzeliwała angło-francuzskaja eskadra. Jądra gwizdały po całym śródmieściu, wlatywali w Woroncowskij pałac lecz jedno szalone jądro znalazły się po pomniku Diuku (toże, à propos, Francuzowi). Jądro, obrazić Diuka, można dostrzec w cokole pomnika, ono zostawione tam na pamiątkę. Atak mieszkańcom Odessy udało się odeprzeć, szczególnie odznaczyła się do tego bateria młodego chorążego Szczogolewa. Jeden z angielski fregat „Tigr” co miesiąc usiadł na mieliźnie na obszarze Arkadijowie, i został zatopiony. Zdobyczne działo z „Tigra” pojawiła się na Dumskiem (Poselskim) placu tylko za 50 lat po tych wydarzeniach. Niedawno, po konserwacji, działo znowu strzelało – prawda, już nie jądrem, lecz pirotechniką. à Propos, kiedyś w Odessie była innym zdobycznym działem, strzałem z której zawiadamiali o natarciu południa; prawda, ona była nie angielski, lecz turecka, i stała koło Diuka.

Placem Komuny stanęł Dumski (Poselski) przy władzy radzieckiej, zaczynając z 1920 roku, a w budynku obradowała Rada deputowanych pracowników. Z 1994 – plac znowu Dumski (Poselski).

W ciągu ostatnich lat Dumski (Poselski) przyjmował i szkołę tańców dla wszystkich pragnących pod gołym niebem, i kinotranslacyi w ramach międzynarodowych festiwalów, i wiece po aktualnym do Odessy pytaniom, i pomnik architektoniczny pamięci drugi wojny światowej. Plac kontynuuje grać ważną społeczną rolę, ale dostając się na nią przede wszystkim przychodzi do głowy rola estetyczna.

Zespół placu, budynku myśli, pomnika Puszkina, alei – jedna z głównych piękien Południowego Palmira. Szczególnie wzmaga się wrażenie, kiedy znowu słyszalna melodia.. „Odessa – moje miasto rodzony…”.