PRYWOKZALNY (PRZYDWORCOWY) PLAC I STAROSINNY PLAC. ODESSA (ODESA)

PRYWOKZALNY (PRZYDWORCOWY) PLAC
W drugiej połowie ХIХ stulecia ogromny plac za cechą porto franca, który ciągnęł się, w owych dalekich czasach, od Linowej ulicy do Przywozu, co był wtedy zaledwie dodatkiem Starego bazaru, stanęła wykorzystywać się jak plac wojskami, co mieszkały obok. Z czasem jej stanęły nazywać Kulikowym polem.
Rozwój tego rejonu ciasno jest związany z pojawieniem w Odessie kolejowego połączenia. Już w wademekum – informatorze po Odessie za 1867 rok jest wskazana końcowa kolejowa stacja „Kulikowe pole”, od której popędy w bok Bałty i Olwiopola (Perwomajska) poruszały się do stacji „Odessa” (Duży dworzec, teraz – Odessa-Towarnaja) 10 minut i dalej po trasie. Budownictwo solidnej budowli pasażerskiego dworca znacznie uszlachetniło i zmieniło ten rejon. Potężną budowę, co mianuje się w dokumentach „pasażerska budowla „Kulikowe pole”, sprowadzały według konkursowego projektu petersburskiego architekta W.А. Szretera pod nadzorem odeskiego architekta А.О. Bernardaccy z 1879 po 1883 rokowi. Dworzec zajął dużą część ogromnego Kulikowego pola i rozciął jego na trzy place: Kulikowe pole w dzisiejszych jego rozmiarach, Na Starosiennoj plac, co domyka do Przywozu, i sformowaną trochę później Przydworcowy (Więzienną) plac. Siennymi nazywały rynki, gdzie przechodził handel furażem. Tak że Siennoy plac, w dzisiejszych rozmiarach służył długi czas przedłużeniem Przwozu, gdzie handel spełniał się w końcu ХIХ stulecia „z kół”. Priwokzalnaja (Przydworcowy) plac przetworzył się po meldunku na nim w 1894-1895 latach architektem N.К. Tołwinskim czcigodnej budowli sądowych instytucji (obecnie Zarząd Odeskiej kolei), a później, w 1899 roku, tym że architektem – i budowle ziemskiego zarządu (obecnie Odeski oddział Odeskiej kolei) po drugą stronę dworca, w miejscu starego więzienia. Centrum placu ozdabiało malowniczy skwer z fontanną w centrum. Budowla sądowych instytucji miała końcowy przystanek najpierw, w 1880 roku – konki, a za rok – parowego tramwaju, który wyruszał od Kulikowego pola na Dużą Fontannę. Pogwizdując i dymiąc, parowóz ciągnął wagony, dostawiając odesytów na dacze i do łazienek. Z czasem, parowóz był zastąpiony elektrycznym tramwajem. Wtedy że zbudowały, według projektu architekta А. Minkusa, pawilon dla węzłowej tramwajowej stacji na Kulikowemu polu, w pobliżu kąta Linowej ulicy i Włoskiego bulwaru (w nasze dni budowla jest przebudowana do pralni chemicznej). I końcowy przystanek tramwaju na Dużą Fontannę urządziło się odtąd tam. Jak pamięć o parowem tramwaju w toponomastyce miasta pozostały nazwy przystanków, co do tego dnia mianuje się „stacjami” z odpowiednimi numerami, i piosenka „Siedem czterdzieści”, związana z jego rozkładem. Parowy tramwaj omijał Kulikowe pole po linii Włoskiego bulwaru, potem Linowej ulicy i skierowywał się dalej odliczać stacje po tejże trasie, jak i współczesny tramwaj No 18.

 



STAROSINNAY PLAC z tramwajowym kółkiem – jedna z starych w mieście. Kiedyś chłopi tu handlowali „z kół” produktami i bydłem. Poza tym, na placu znajduje się jedyna spuścizna neapolitańskiego rzeźbiarza Josypa Mormone, co zachowało się, – kompozycja z dwóch lwów, co odkrywa przejście przez skwer. Jak świadczy legenda, rzeźbiarz zadysponował, żeby podczas pracy nad kamiennymi rzeźbami na placu stała komórka z prawdziwym lwem, który i służył wzorcem przy stworzeniu kamiennych kopji. A żeby popatrzeć na pracę włoskiego architekta zbierały się całe tłumy ludzi.

Z 1923 po 1995 lata – skwer 9-го stycznia.
Z 1995 lata – Starosiennoj skwer i Starosiennaja plac